Reizen

India Vertrouwen of niet vertrouwen in India

Pin
Send
Share
Send


Iets dreef me naar de eerste verdieping van het treinstation. Ik was binnen Margao, de hoofdstad van het zuiden van Goa na een spectaculaire week op het strand, waar ik een nacht zou blijven wachten op de volgende trein naar Hampi.

In hetzelfde bespreekbureau op de benedenverdieping hadden ze me al de informatie gegeven die ik nodig had, maar iets riep me om naar de eerste verdieping te gaan en te vragen of ik binnen twee weken een ticket van Mumbai naar Delhi kon boeken. Ik wist dat het mogelijk tijdverspilling was, maar op zijn beurt had Margao maar een paar of drie uur nodig om haar te bezoeken en ik vond het niet erg om wat tijd te verspillen.

Dus ging ik naar de eerste verdieping en op de trap hield een man me tegen en vroeg me of ik Engels sprak. Hij leek nerveus, was goed gekleed en sprak goed Engels. We zaten op een bank en legden uit dat hij een ingenieur was en dat hij in de trein uit Kerala in slaap was gevallen en zijn portemonnee had gestolen. Mijn zelfverdedigingssysteem werd op mijn hoede en mijn hoge vermogen tot wantrouwen zorgde ervoor dat ik hem van boven naar beneden in stilte ondervroeg. Zijn handen trilden en toen hij sprak, voelde hij de angst en de wanhopige situatie waarin hij verkeerde. Allereerst had ik me afgevraagd of ik van plan was om naar Mumbai te gaan. Toen ik bevestigend antwoordde, legde hij zijn situatie uit en zijn onvermogen om naar huis terug te keren als iemand hem niet hielp.

Meestal, en meer in Azië, vertrouw ik mijn schaduw niet. Zelfs als ze me een echte prijs geven, zoals een knipbeurt en me scheren voor 40 roepies (80 cent), kan ik het niet helpen, maar ga ervan uit dat ze me nog een paar roepies in rekening brengen omdat ik een buitenlander ben. Ik ben wantrouwend tot de kern en zeker om die reden verlies ik soms de mogelijkheid van een oprechte vriendschap. Deze keer aarzelde ik echter niet, en als ik dat deed, werd ik beschermd in dat absurde telefoontje dat mij minuten daarvoor om een ​​of andere ondenkbare reden uitnodigde om naar de eerste verdieping van het station te gaan.

We gingen samen naar het loket om prijzen en beschikbaarheid te vragen. Ik wist van tevoren dat er alleen nog maar eersteklas zitplaatsen over waren, want van Mumbai naar Goa kon je alleen ten minste een week van tevoren de tweede klas boeken. Zijn trein verliet Vasco de Gama met wat hij op het andere station moest kopen. Inderdaad, het ticket kostte drie keer meer dan normaal. Ik gaf hem 1000 roepies en van binnen was ik verbaasd over mezelf, de eindeloze limietsituaties waarin iemand zich bevindt tijdens het reizen. Ik probeerde de impuls te rationaliseren die me riep om die man te helpen en het ongrijpbare universum van impulsen bevestigde me meer bij het uitnemen van mijn portemonnee en hem mijn geld aanbieden. Udai, zo heette de man, bedankte me, liet me zelfs zijn Hindoe-priesterlijke familiemedaille zien en gaf me zijn adres in Mumbai, waar hij mijn geld zou teruggeven en een groot diner van dank wachtte ook op mij. We namen afscheid en met 1000 roepies minder in mijn zak ging ik terug naar de stad.

Margao is een actieve stad waar iedereen genoeg heeft met zijn eigen en toeristen niet teveel lastig valt. Wel, liever, de toerist, omdat ik de hele dag niet in staat was geweest om een ​​soortgelijke te zien rondzwerven in de stad.

Margao ademt nog steeds uit haar koloniale tijdperk. Met oude Portugese herenhuizen, de meerderheid in verval na verlaten tuinen die een modernistische touch geven aan de Rusiñol-stijl.

Met drie of vier uur had ik al de stad, de parken, de markten en zelfs een sloppenwijk geschopt en wijdde ik me aan de vergeten taak om verbinding te maken met internet. Na drie uur was ik niet in staat om een ​​enkele foto te uploaden of gereduceerd tot 30kb! Ik zei dat het bedrijf onmogelijk was en ik wijdde me aan het gezonde beroep van thee op de markt en het observeren van de menigte op een bepaalde dag. Zonder twijfel de beste hobby die in Azië kan worden beoefend!

Terwijl ik deze regels schrijf, zou ik willen denken dat er iemand op een trein op weg naar huis een medemens bedankt die hem in een moeilijke tijd heeft geholpen. En zo niet, dan neem ik mijn hoed af voor de acteur en zijn onberispelijke weergave, wat gaan we immers doen!

Video: Jong Oranje Heren met vertrouwen naar WK in India (Oktober 2022).

Pin
Send
Share
Send